1 T herefore, since a promise remains of entering His rest, let us fear lest any of you seem to have come short of it.
Prandaj, përderisa mbetet akoma një premtim për të hyrë në prehjen e tij, le të kemi frikë se mos ndonjë nga ju të mbetet jashtë.
2 F or indeed the gospel was preached to us as well as to them; but the word which they heard did not profit them, not being mixed with faith in those who heard it.
Në fakt neve si edhe atyre u ishte shpallur lajmi i mirë, por fjala e predikimit nuk u dha dobi fare, sepse nuk qe e bashkuar me besimin tek ata që e dëgjuan.
3 F or we who have believed do enter that rest, as He has said: “So I swore in My wrath, ‘They shall not enter My rest,’” although the works were finished from the foundation of the world.
Sepse ne që besuam hyjmë në prehje, siç tha ai: “Kështu u përbetova në mërinë time: nuk do të hyjnë në prehjen time,” ndonëse veprat e tij u mbaruan që kur se u krijua bota.
4 F or He has spoken in a certain place of the seventh day in this way: “And God rested on the seventh day from all His works”;
Sepse diku ai ka thënë kështu për të shtatën ditë: “Dhe Perëndia u preh të shtatën ditë nga të gjitha veprat e tij”;
5 a nd again in this place: “They shall not enter My rest.”
dhe po aty: “Nuk do të hyjnë në prehjen time.”
6 S ince therefore it remains that some must enter it, and those to whom it was first preached did not enter because of disobedience,
Mbasi, pra, mbetet që disa të hyjnë në të, ndërsa ata që u ungjillzuan më përpara nuk hyjnë për shkak të mosbesimit të tyre,
7 a gain He designates a certain day, saying in David, “Today,” after such a long time, as it has been said: “Today, if you will hear His voice, Do not harden your hearts.”
ai cakton përsëri një ditë: "Sot," duke thënë, mbas kaq kohe, me gojën e Davidit: “Sot, në qoftë se e dëgjoni zërin e tij, mos u bëni zemërgur.”
8 F or if Joshua had given them rest, then He would not afterward have spoken of another day.
Sepse, në qoftë se Jozueu do t’u kishte dhënë prehje, Perëndia nuk do të kishte folur për një ditë tjetër.
9 T here remains therefore a rest for the people of God.
Mbetet, pra, një pushim i së shtunës për popullin e Perëndisë.
10 F or he who has entered His rest has himself also ceased from his works as God did from His. The Word Discovers Our Condition
Sepse kush ka hyrë në prehjen e tij, ka bërë pushim edhe ai nga veprat e veta, ashtu si Perëndia nga të tijat.
11 L et us therefore be diligent to enter that rest, lest anyone fall according to the same example of disobedience.
Le të përpiqemi, pra, të hyjmë në atë prehje, që askush të mos bjerë në atë shëmbull të mosbindjes.
12 F or the word of God is living and powerful, and sharper than any two-edged sword, piercing even to the division of soul and spirit, and of joints and marrow, and is a discerner of the thoughts and intents of the heart.
Sepse fjala e Perëndisë është e gjallë dhe vepruese, më e mprehtë se çdo shpatë me dy tehe dhe depërton deri në ndarjen e shpirtit dhe të frymës, të nyjeve dhe të palcave, dhe është në gjendje të gjykojë mendimet dhe dëshirat e zemrës.
13 A nd there is no creature hidden from His sight, but all things are naked and open to the eyes of Him to whom we must give account. Our Compassionate High Priest
Dhe nuk ka asnjë krijesë që të jetë e fshehur para tij, por të gjitha janë lakuriq dhe të zbuluara para syve të Atij, të cilit ne do t’i japim llogari.
14 S eeing then that we have a great High Priest who has passed through the heavens, Jesus the Son of God, let us hold fast our confession.
Duke pasur, pra, një kryeprift të madh që ka përshkuar qiejt, Jezusin, Birin e Perëndisë, le të mbajmë fort rrëfimin tonë të besimit.
15 F or we do not have a High Priest who cannot sympathize with our weaknesses, but was in all points tempted as we are, yet without sin.
Sepse ne nuk kemi kryeprift që nuk mund t’i vijë keq për dobësitë tona, po një që u tundua në të gjitha ashtu si ne, por pa mëkatuar.
16 L et us therefore come boldly to the throne of grace, that we may obtain mercy and find grace to help in time of need.
Le t’i afrohemi, pra, me guxim fronit të hirit, që të marrim mëshirë e të gjejmë hir, për të pasur ndihmë në kohë nevoje.