1 J obi e rifilloi ligjëratën e tij dhe tha:
2 " Ah, sikur të isha si në muajt e së kaluarës, si në ditët kur Perëndia më mbronte,
3 k ur llamba e tij shkëlqente mbi kokën time dhe me dritën e saj ecja në mes të errësirës;
4 s iç isha në ditët e pjekurisë sime, kur mendja e fshehtë e Perëndisë kujdesej për çadrën time,
5 k ur i Plotfuqishmi ishte akoma me mua dhe bijtë e mi më rrinin përqark;
6 k ur laja këmbët e mia në gjalpë dhe shkëmbi derdhte për mua rrëke vaji.
7 K ur dilja ne drejtim të portës së qytetit dhe ngrija fronin tim në shesh,
8 t ë rinjtë, duke më parë, hiqeshin mënjanë, pleqtë ngriheshin dhe qëndronin më këmbë;
9 p rincat ndërprisnin bisedat dhe vinin dorën mbi gojë;
10 z ëri i krerëve bëhej më i dobët dhe gjuha e tyre ngjitej te qiellza.
11 v eshi që më dëgjonte, më shpallte të lumtur, dhe syri që më shihte, dëshmonte për mua,
12 s epse çliroja të varfrin që klithte për ndihmë, dhe jetimin që nuk kishte njeri që ta ndihmonte.
13 B ekimi i atij që ishte duke vdekur zbriste mbi mua dhe unë e gëzoja zemrën e gruas së ve.
14 I sha i veshur me drejtësi dhe ajo më mbulonte; drejtësia ime më shërbente si mantel dhe si çallmë.
15 I sha sy për të verbërin dhe këmbë për çalamanin;
16 i sha një baba për të varfrit dhe hetoja rastin që nuk njihja.
17 I thyeja nofullat njeriut të keq dhe rrëmbeja gjahun nga dhëmbët e tij.
18 D he mendoja: "Kam për të vdekur në folenë time dhe do të shumëzoj ditët e mia si rëra;
19 r rënjët e mia do të zgjaten në drejtim të ujërave, vesa do të qëndrojë tërë natën në degën time;
20 l avdia ime do të jetë gjithnjë e re tek unë dhe harku im do të fitojë forcë të re në dorën time".
21 T ë pranishmit më dëgjonin duke pritur dhe heshtnin për të dëgjuar këshillën time.
22 M bas fjalës sime ata nuk përgjigjeshin, dhe fjalët e mia binin mbi ta si pika vese.
23 M ë prisnin ashtu si pritet shiu dhe hapnin gojën e tyre si për shiun e fundit.
24 U në u buzëqeshja kur kishin humbur besimin, dhe nuk mund ta pakësonin dritën e fytyrës sime.
25 K ur shkoja tek ata, ulesha si kryetar dhe rrija si një mbret midis trupave të tij, si një që ngushëllon të dëshpëruarit.